Kimi zaman Kürtün ormanlarından, kimi zaman Gümüşhane'nin, Giresun'un ya da Ordu'nun yeşil yamaçlarından kesilen ağaçlar, ustaların elinde şekillenerek hayatın içine karışıyor. Ağaç işlendiği sürece anlam kazanıyor, gündelik yaşamın sessiz tanığı oluyor.
Geçmişte kırsal yaşamın temel unsurları arasında yer alan ahşap ürünler, sanayileşme süreciyle birlikte yerini seri üretime bırakmaya başladı. Tarımdan sanayiye geçiş, sadece üretimi değil, zanaatkârlık kültürünü de geride bıraktı.
Bugün yöre pazarlarında hâlâ ayakta tutulmaya çalışılan bu gelenek; sepetten seleğe, kaşıktan ekmek kesme tahtasına kadar birçok üründe kendini gösteriyor. Her biri, geçmişin izlerini taşıyan bu ürünler, artık ihtiyaçtan çok hatıra değeriyle korunuyor.
Ahşap ürünler, yalnızca bir eşya değil; doğayla kurulan ilişkinin, emeğin ve sabrın somut bir yansıması olarak yaşamaya devam ediyor.
