Gümüşhane'nin en kuvvetli geçim kaynaklarından biri hayvancılıktı. Köylü toprağını terk etmemiş, her ahırda birkaç inek günlük yaşamı idare etmeye yetiyordu. Sabahın ilk ışıklarıyla sağılan sütler, kaynayan ateşte pişiyordu.
Zamanla başlayan göç, önce köyleri sonra Gümüşhane'yi vurdu. O güzel hatıralardan kimse kalmadı. Ne sütün kokusu ne hayvanın sesi var. Ahırlar boş, Gümüşhane insanı yetim kaldı.