Fareler ve İnsanlar

John Steınbeck’in ünlü romanını yıllar önce okumuştum.
Küçük insanların dünyası ile dost sandığı insanın dünyasını yansıtır bu kitap.
Kitabın ismi sizi yanıltmasın, aslında altında yatan çok büyük bir mesaj vardır.
Bir kahramanın gözünde ünlü olmak diğerinin içinde ise kendi dünyasındaki mutluluğu yaşamak vardır.
Umut, sevinç, hüzün, gözyaşı,
Ve sonunda gelen acı ölüm!
Kitabı hikâyeyi üstün kılar.
Bende çevreme baktığımda kendi dünyasındaki küçük mutluklarla yaşamaya çalışan insanları görürüm.
Hayal güçlerini tartarım,
Ortak paydalarımız aynı gibi gözükür ama, koştuğumuz kulvarlar farklıdır.
Hikayeye yön veren kahramanlar gibi hepimizin amacı farklıdır,
Oysa aynı karenin, aynı dünyanın içindeki insanlığın inde kopan fırtınalardan bi haberiz.
Oysa ben yaşamın hep ortak noktada paylaşıldığında mutlu olunacağı tezini savunurum,
Çünkü kimse tekdüze bir hayattan söz edemez.
Evet benim içindeki duygularım farklıdır yalnız ben kendimden olmayana da saygı duymak zorundayım.
O kitabı okuyup tamamladığımda duygulanmış ve gizlice hüzünlenmiştim
Bu hikâye nasıl böyle biter diye sık sık kendime sormuşumdur.
Hikayedir, bir canlandırmadır elbet ama, gerçek yaşamın da kopyası gibiydi okuduklarım
Fareler ve İnsanlar kitabının yalnızca bir isimden ibaret olmadığını belirtmek isterim,
O kitaptan alınacak o kadar çok şey vardı ki,
Bugünlere katarak gördüm ve yaşadım.
Benim için önemli olan insanlığın şimdi var olan geldiği noktadır,
Evet hepimiz dostuz, arkadaşız, birbirimizle iyi geçinmeye çalışırız, bazı duyguları ortak paylaşırız da,
Tıpkı kitabın sonunda olduğu gibi tetiğe basan el enseden giren kurşun misali karşımızda durur.
Hayır böyle olmamalıydı bizim anlattıklarımız.
İnsanoğlu böyle yapmamalıydı diye düşlüyor yum çoğu zaman!

Bizim paylaşacağımız kimi düşüncelerin bir biriken yeri olmalı örneğin,
Kucaklamalı herkesi,
Bir bakıma kimseyi küstürmeden devam etmeli yaşam,
Gizli kapaklı çoğu şeyler dışarıda kalmalı.